Category: Press

VOLTA NY 2017 | Booth D22 The Lodge Gallery

uprintingmailing_guide [Converted]The Lodge Gallery is pleased to present a solo booth of Levan Mindiashvili at the Volta NY 2017.

March 1 -5, | Booth D22

Pier 90 | W 50th Street at 12th Avenue, New York

Preview March 1, 5-7 pm

Vernissage March 1, 7-10 pm

Public Hours March 2-4, 12-8 pm | March 5, 12-5 pm


More info: VoltaNY




Precarious Constructs at Venus Knitting Art Space, NY


Featuring works by
Uta Bekaia, Alexandra Leyre Mein, Levan Mindiashvili, Matt Stone, Andrew Cornell Robinson Liz Sweibel, Etty Yaniv,

Performance by Milcah Bassel and Amanda Thackray

Opening Reception: Friday, December 9th, 2016  7-10 PM


117 Grattan St. (entrance 122 Harrison Place, corner of Harrison Place and Porter), Brooklyn, Bushwick, NY 11237 

Gallery hours: Sat -Sun 1 – 4 PM and by appointment


The exhibition is on view through December 18, 2016.

Press release and detailed info at our Facebook page

Precarious Constructs, installation view
left: Levan Mindiashvili “Untitled”, 2016. right: Matthew James Stone “Relics”, 2016



What unites the small post-socialist countries of Estonia and Georgia in the year 2016? Why organize an exhibition of contemporary Georgian art in Estonia a quarter of a century after the collapse of the Soviet Union? In the Baltics there are not that many exhibition spaces that would invest in East European contemporary art today, as the shared socialist past now seems somewhat distant, irrelevant and undesired in relation to the identity politics of these rapidly changing countries. However, when one looks at the acceptance of East European countries within the global art scene and art history, is this shared political history really so distant? Here, mutual support and solidarity would still mean a lot, even if in theory one now inhabits the postcolonial art world where the old geopolitical hierarchies supposedly no longer matter. In reality, many East European countries still struggle to build infrastructures for contemporary art, and to get their foot in the door of the global art world. These processes are now concurrently happening in Georgia and Estonia, but like many East European countries, they pursue these aims individually, without the shoulder of the other post-socialist countries to lean on.

The Tartu Art Museum is located in Tartu, a university town and the second largest in Estonia, and is one of the few exhibition spaces in Estonia that frequently exhibits artists from Eastern Europe. In 2015, it showed My Poland. Remembering and Forgetting, the much-debated exhibition of Polish contemporary art curated by Rael Artel that created a controversy with the video work 80064 by Artur Żmijewski, in which the artist convinces a Holocaust survivor to re-tattoo his concentration camp number. As happened only a few months later in the Museum of Contemporary Art in Krakow, the Tartu Art Museum was forced to remove Żmijewski’s work from the exhibtion. The museum has also organized group exhibitions that have included works by Lithuanian artist Deimantas Narkevicius; Polish artists Wojtek Doroszuk, Franciszek Orlowski and Dominik Ritszel; the Russian Dmitry Gutov and the Radek Group; Ukrainian Alevtina Kakhidze; Romanian Dan Perjovschi; Hungarian Tamás Kaszás; and Croatian Sanja Iveković. Considering its size and location, the Tartu Art Museum is, strictly speaking, a small provincial museum, and within its program policy this limitation acts as a geopolitical commitment that is, as such, rather forward looking. It also presents an alternative view to the cultural policy of Estonia, which since the fall of the Iron Curtain has been Western orientated, and has funded the participation of Estonian artists in the biennials of Venice, São Paulo, Rostock and Manifesta, as well as their participation in art fairs in Vienna, Brussels, Miami and New York.

Within this context, Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia, organized by the museum’s curator Marika Agu together with anthropologist Francisco Martínez, is a strong addition to the museum’s pro-regional program. Although in comparison to Artel’s My Poland, Agu’s and Martínez’s Aesthetics of Repair might seem less radical, since none of the exhibited artworks by the twelve participating artists is particularly shocking. However, the radicalism of Aesthetics of Repair lies not so much in the exhibited artworks as in the show’s theoretical discourse and in the accompanying catalog of the same title.

The phrase “Aesthetics of Repair” was coined by Agu and Martínez as a result of the fieldwork they carried out in Tbilisi in the fall of 2015, when they participated in the life of the city and visited various exhibitions and festivals, such as the Tbilisi Triennale and the Artisterium, in order to get acquainted with the Georgian contemporary art scene. As the curators explain in the exhibition catalog: “Practices of repair highlight the effects of social change and also develop a sense of cultural appreciation – thus bringing to light a particular system of values and standards. . . . The term repair conjures the practices of refurbishing and fixing in its multiple dimensions: material, symbolic, personal and social. Examples of this practice could include the words ‘remont’ and ‘khaltura,’ which express a state of permanent unfinishedness and approximation, unstable equilibriums and low-key engagements, while also recalling ill-considered forays of improvement.”(1)

Aesthetics of Repair, then, is a multilayered concept that, on the one hand, conceptualizes the societal condition of transition where old values are no longer valid or desired even though new ones don’t yet exist or seem to exist somewhere else. On the other hand, it conceptualizes the newly found appreciation of old values and local histories, and the beauty that lies in repairing rather than replacing them: giving up one’s feelings of shame over the local and the old, and combining them with the worldly and the new.(2) The fact that the exhibition title consists of two somewhat contradictory terms, aesthetics and repair—referring, respectively, to the study of beauty and taste versus something that needs fixing to be appreciated—is by no means arbitrary in this context. Here, the postcolonial is at work, but less as an adopted theory than as a developed mindset: becoming historically self-aware and culturally generative after a traumatic historical experience or continuing economic hardship. Considering how little resistance there has been in Eastern Europe to Western theory, such an attempt to create original terms and concepts from local contexts, and to reflect on the unique historical conditions of these countries, is both needed and welcome.

Nino Sekhniashvili, “Approximate,” building plans, photos, 2012. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Nino Sekhniashvili, “Approximate,” building plans, photos, 2012. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Recent contemporary art exhibitions that have tried to conceptualize Eastern Europe as a unique historical phase in European history have often relied on humor as a revelatory and liberating medium. One recent show that attempted to establish this kind of regional context was BALAGAN!!! Contemporary Art from the Former Soviet Union and Other Mythical Places, curated by David Elliot in 2015 and shown in different venues in Berlin. (Elliot, a British curator, was also behind the seminal show After the Wall. Art and Culture in post-Communist Europe, curated together with Bojana Pejić at the Moderna Museet, Stockholm in 1999.) Here, the identity of the former USSR and Eastern Bloc were summoned with the word balagan, which “reveals a world in which chaos and misrule, along with the social comedy that results from it, are celebrated and scathingly exposed.”(3) Elliott’s concept of balagan seems to be about black humor with a strong touch of orientalism used not only to investigate East European mythologies, but also to attract Western audiences seeking the mad and adventurous spirit met in, for example, the movies of Serbian filmmaker Emir Kusturica.Aesthetics of Repair chooses a slightly different path to represent Eastern Europe; while it also contains black humor and self-irony—Agu was born in the Soviet Union and grew up during post-socialism; Martínez, who is from Spain, has been living in both Russia and Estonia— it is more empathetic and existentialist in its approach. Martínez describes the project as dealing with the distress caused by the gap between three factors: the human desire to improve one’s situation; the suffering resulting from not being able to do so; and one’s oscillation between anxiety and possibility in trying to bridge that gap.(4)

Sophia Tabatadze, “Booth,” chipboard, posters, working tools. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Sophia Tabatadze, “Booth,” chipboard, posters, working tools. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Sophia Tabatadze, detail of “Booth,” chipboard, posters, working tools, 2015. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Sophia Tabatadze, detail of “Booth,” chipboard, posters, working tools, 2015. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Such oscillation between creativity and constraint as described by Martínez is addressed in most of the art works presented in the exhibition. Nino Sekhniashvili’s photo and document series Approximate (2014–2016), for example, documents her father’s honest efforts at DIY house building, a humorous symbol of post-socialist Eastern Europe (including Estonia) where poverty and the lack of consumer goods prevented the development of a consumer society, making people remarkably resourceful. Sekhniashvili is a good example of a younger generation of Georgian artists who are based in Tbilisi but live a fairly international life with frequent residencies and exhibitions abroad.The central piece of the exhibition is Sophia Tabatadze’s Pirimze (2015), a real-life replica of a demolished handworker’s booth in Tbilisi. Tabatadze is one of the internationally renowned artists in the show, having represented Georgia at the Venice biennale in 2007 with the project Humancon Underconthat investigated ties between collective amnesia and layered cityscapes in post-socialist Georgia. Pirimze functions as an altar to Eastern European DIY culture or “macgyversim,” after the protagonist of a popular American TV series, MacGyver, who solves complex problems by inventing things out of everyday objects.(5) However, if one is to believe the theories of Svetlana Boym, these kinds of replicas of demolished places of the Soviet era are not only about longing or nostalgia, but also about an investigation into the “sideshows of modernity,” into different paths that history could have taken.(6) Eastern Europe experienced its own collapse capitalism, involving businesses that quickly emerged in the newly opened markets after the fall of the Iron Curtain and were willing to sell anything that promised the desired Western lifestyle. Layers and breaks in Georgia’s urban environment are also highlighted by architect David Bostanashvili’s documentary photo series of the Palace of Poetry, an eccentric architectural legacy built in Tbilisi by his father Shota Bostanashvili and demolished by the invisible hand of the market a few years ago. Giorgi Okropiridze’s installations juxtaposing crafty traditional Georgian carpets with rough modern iron sheets embody cultural collisions in an environment undergoing rapid transformation under the country’s pro-Western government. Okropiridze is a Georgian sculptor who works with found objects and stresses a material sensibility; he studied in Moscow and has lived in Vienna since 1991.

David Bostanashvili, “The Palace of Poetry,” photo documentation, 2013. Photo by Shota Jojuja. Courtesey of the artist.

David Bostanashvili, “The Palace of Poetry,” photo documentation, 2013. Photo by Shota Jojuja. Courtesey of the artist.

Giorgi Okropiridze, “Untitled,” iron, carpets, plastic, 2015. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Giorgi Okropiridze, “Untitled,” iron, carpets, plastic, 2015. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Levan Mindiashvili, “Untitled Archaeology,” pigmented plaster, steel, wood, painted plywood and pigmented wax, 2015. Photo by Johan Huimerind. Courtsesy of the artist.

Levan Mindiashvili, “Untitled Archaeology,” pigmented plaster, steel, wood, painted plywood and pigmented wax, 2015. Photo by Johan Huimerind. Courtsesy of the artist.

Levan Mindiashvili exhibited two paintings and a set of plaster reliefs with impressions from neglected architectures into a certain universal outskirts poetics. What makes Mindiashvili’s background interesting is the fact that he studied and worked in Argentina, the birthplace of decolonial theorist Walter Mignolo, the founder of the first viable alternative to primarily South-Asian grounded postcolonial theory. However, his current work seems to be more poetical than political, as with the depoliticization of the public sphere the poetics of neglect has lost its political edge in post-socialist Eastern Europe.Bouillon is the only artist collective in the exhibition and works primarily in performance, often staged in private apartments and public spaces rather than galleries. Established in 2008 in Tbilisi, the group comprises of six young artists whose collective name comes from the will to blur the boundaries between art, politics and daily life. In an untitled performance that took place at the opening of the exhibition, the artists shaved each other’s hair and left the remains, along with the shaving appliances, on the gallery floor, like a freeze-frame of a busy beauty salon. Perhaps in this piece more than in others, the “aesthetics of repair” was played out in the spirit of Michel Foucault’s tekhné tou biou, the continuous molding and endless aesthetic work that social scientist Marcus Farias Ferreira sees happening in post-socialist Georgia as well.(7)

Bouillon, “Untitled,” performance, 2016. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Bouillon, “Untitled,” performance, 2016. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Thea Gvetadze’s Esophageal Foreign Bodies (2014)—a readymade of the artist’s father’s collection of items removed from people’s throats and assembled during his career as a doctor—also belongs to the section of the exhibition devoted to the body. Perhaps these thorny foreign elements, which once caused problems in the functioning of a healthy body but that are presented here as aesthetic objects for the construction of identity, should be taken as metaphors of the postcolonial processes slowly taking place in Eastern Europe today.

Bouillon, “Untitled,” installation, 2016. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Bouillon, “Untitled,” installation, 2016. Photo by Johan Huimerind. Courtesy of the artist.

Aesthetics of Repair is an intellectually rigorous exhibition about contemporary art in Georgia, a country in transition. Based on original ideas and research, its main message could be: post-socialist Eastern Europe should stop culturally relying on its historically more powerful neighbors and make its own aesthetic decisions. The fact that the Georgian embassy in Estonia preferred to distance itself from supporting this exhibition is telling in many ways and proves the controversy between the image that the current government wants to project and the more diverse visions of its contemporary creative intelligentsia. Although hardly surprising, given that the spheres of the state and contemporary art rarely overlap in post-socialist Georgia, this might also signal a wider tendency in Eastern Europe where the alienation between the political and the cultural elite is again growing and becoming ever harder to bridge.(8) However, at a time when catching up with the West and nationalist isolationism seem to be the only viable alternatives for East European countries, it is important to acknowledge that there is always a third path, and it might as well be a hybrid one: shared between the local and the global, the past and the present, East and West. Bouillon’s haircutting ceremony refers to the generative power that comes from making a break with the past without erasing or denying it, offering instead extra time to process and to heal, and using the past as a vehicle of empowerment rather than marginalization. Moreover, contemporary artists working all over Eastern Europe today should still see the transition as a rich and unique historical phase that never returns, and delve further into researching it with the means of art.


  1. Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia. Eds. Marika Agu and Francisco Martínez (Tartu: Tartu Kunstimuuseum, 2016), p. 152. [back]
  2. Here, aesthetics of repair concides with the American waste historian Susan Strasser’s concepts of inventive repair or aesthetics of material hacks. See: Susan Strasser, Waste and Want: A Social History of Trash, Macmillan, 2000. [back]
  3. BALAGAN!!! Contemporary Art from the Former Soviet Union and Other Mythical Places. Press release, e-flux (17.05.2016 [back]
  4. Francisco Martínez, “Georgia – A Much Repaired Society.” Article draft for the Baltic Worlds, file in the author’s possession. [back]
  5. Running from 1985 to 1992, MacGyver was a very popular and widely watched television show in Estonia during the 1990s. [back]
  6. Svetlana Boym, The Future of Nostalgia, (New York: Basic Books, 2001), pp. XVI-XVII. [back]
  7. Marcos Farias Ferreira, “The Bestseller: Three Posthumous Lives of Stalin,” in Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia, pp. 206-207. [back]
  8. Lali Pertenava, “In transitions: Contemporary Artists from Georgia,” Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia, p. 185. [back]

FORBES Ukraine: Critic’s Pick for KievArtWeek

Levan MIndiashvili_Forbes_KievArtWeek

Kyiv Art Week: от Врубеля до рейверов

Культурный маршрут: что обязательно нужно увидеть на первой киевской Неделе искусства
15 ИЮНЯ 2016

(…) Следующий пункт программы Kyiv Art Week, на который хотелось бы обратить особое внимание, ― это выставка части коллекции Галереи современного искусства Грузии, которая пройдет в «Мыстецком арсенале» (ул. Лаврская, 10-12).
Этот проект ― яркий пример культурной дипломатии на государственном уровне. Экспозиция, сопровождением которой занимается Министерство культуры Грузии, покажет работы из проекта «Непредвиденная археология местности» известного грузинского мастера Левана Миндиашвили, чьи произведения представлены в ведущих галереях всего мира – от Лондона до Нью-Йорка. Работы Миндиашвили, на которые его вдохновили поездки по родной стране, отличает масштаб – это по-настоящему огромные картины и скульптуры, органично вписавшиеся в немаленькое, скажем так, помещение «Арсенала». Куратором этой выставки стал Чарльз Меревезер – международный профессионал высокого класса, который, в частности, курировал Сиднейскую биеннале 2006 года.


Full Article HERE


“რემონტის ესთეტიკა თანამედროვე საქართველოში” – ქართველი ხელოვანების გამოფენა ესტონეთში


20 აპრილი, 2016

ტექსტის წყარო: მარიკა აგუ | ქართული თარგმანი: ტატა ალხაზაშვილი

ლინკი: სრული სტატია და ფოტოები


იდააფი სასიამოვნოდ გაკვირვებული დარჩა ესტონეთში რამდენიმე ხნის წინ გახსნილი ექსპოზიციის კონცეფციით. რეპორტიორმა კურატორს ერთადერთი შეკითხვა დაუსვა.

– რატომ გახდა ასეთი თემა თქვენი ინტერესის ობიექტი და როგორ შეძელით შეგეკრიბათ ყველა ეს ქართველი ხელოვანი ესონეთში?

– ძალიან საინტერესოა ჩემთვის თუ როგორ გამოიყურება არტისტთა ეს ჩამონათვალი ქართულ თანამედროვე ხელოვნებაში. კონცეფცია შემუშავდა ფრანცისკო მარტინეზთან ერთად 2015 წელს ადგილზე, ჩვენ ვასრულებდით ჩვეულებრივ კვლევას – ვაკვირდებოდით გარემოცვას თბილისში და ვესაუბრებოდით ხელოვანებს, აგრეთვე ჩვენ ვესტუმრეთ GeoAIR-ის არქივს ზოგადი ინფორმაციის მისაღებად. ჯოანა ვარსშას პროექტმა „კამიკაძე ლოჯია“ მოგვცა სერიოზული ბაზა და ათვლის წერტილი, ასე რომ ჩვენი პროექტი აღარ დაფრინავდა ჰაერში. ასევე, თავდაჯერებულობა შეგვმატა ფაქტმა, რომ არტისტთა ჯგუფს აქამდე უკვე ჰქონდა შეხება რემონტის ცნებასთან (მაგალითად სოფია ტაბატაძის „პირიმზე“).

გამოფენაზე წარმოდგენილი ნამუშევრები შერჩეულია მხოლოდ მათი არსიდან გამომდინარე. რა თქმა უნდა მათი ნაწილი შეესაბამებოდა კონცეფციას, მაგრამ ეს ჩვეულებრივი ამბავია კურატორულ პრაქტიკაში. მე არ მქონდა არც სახსრები და არც მოტივაცია დამეკვეთა ახალი ნამუშევრები. ფრანცისკომ აღნიშნა, რომ მისი ირენა პოპიაშვილთან საუბრისას, მან თქვა რომ ამ ხელოვანების ერთად წარმოდგენა არც კი შეეძლო, მაგრამ აქ ადგილზე ესტონეთში პროფეიონალების ზოგადი გამოხმაურება მხარდამჭერი და პოზიტიური არის.“


ტარტუს ხელოვნების მუზეუმი მოხარულია წარმოგიდგინოთ საერთაშორისო ჯგუფური გამოფენა “Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia”, რომელიც წარმოაჩენს რეკონსტრუქციის და შეკეთების პრაქტიკას სხვა და სხვა ჭრილში: მატერიალური, სიმბოლური, პერსონალური და სოციალური კუთხით. შეკეთება გულისხმობს ცნებებს როგორიცაა „რემონტი“ და „ხალტურა“, რომელიც გამოხატავს მუდმივი დაუმთავრებლობის მდგომარეობას, არასტაბილურობას და პასუხისმგებლობის შეგრძნების დაბალ დონეს. ექსპონირებული ნამუშევრები იჭერენ კოლექტიური დინამიკას და პირად წარმოდგენას ოსტატობისა და მოვლა-მომსახურების შესახებ.

გამოფენის გახსნისას, 28 მარტს, ექვსი წევრისგან შემდგარმა არტისტულმა ჯგუფმა „ბულიონმა“, რომელიც 2008 წელს ჩამოყალიბდა გამართა წარმოდგენა, რომელიც ექსპოზიციაში ინსტალაციის სახით დარჩა. პერფორმანსის დროს ექვსივე ჯგუფის წევრმა ერთმანეთს თმები შეაჭრა. არა იმიტომ რომ ეს მათ უხდებათ, ავად არიან, ან ტილებისგან იტანჯებიან. ასევე, არც იმიტომ რომ ისინი არიან პატიმრები, სამხედროები ან ნეონაცისტები, არც იმიტომ რომ საჯაროდ დასჯილი და თავ გადაპარსული ქალები არიან. ეს სოლიდარობის აქტია, მაგრამ ამავე დროს ცუდი ენერგიისგან განთავისუფლების მეთოდი და საქართველოში გამეფებული „სახალხო პესიმიზმის“ გამოხატულება. ფაქტიური პოსტ-საბჭოთა საზოგადოებიდან გაქცევით, ბულიონს სურს დაიწყოს ყველაფერი თავიდან.

გახსნამდე, ბერლინში მოღვაწე ხელოვანმა სოფია ტაბატაძემ წარმოადგინა მისი პროექტი „პირიმზე“, დაფუძნებული კველვაზე შენობის შესახებ, რომელიც ასრულებდა სხვა და სხვა ნივთების შესაკეთებელი ცენტრის ფუნქციას 1971-დან 2007 წლამდე.

გამოფენას თან ახლდა იმავე სახელწოდების წიგნის პრეზენტაცია. 26 მაისს ორგანიზება გაეწია „ქართულ სათვისტომოს“ აღნიშნული წიგნის წარსადგენად და ხელოვანებთან ნინო სეხნიაშვილთან და თეა გვეტაძესთან, და ასევე ჯგუფ ბულიონთან შესახვედრად. წიგნის რედაქტორები – ფრანცისკო მარტინესი და მარიკა აგუ, დიზაინერი – ვაჰრამ მურადიანი.

გამოცემა გვაწვდის სოციალური დინამიკის და მატერიალური კულტურის კალეიდოსკოპურ მიმოხილვას თანამედროვე საქართველოში. ავტორების რიცხვში შედიან ნეიშენალ ჯეოგრაფიკის რეპორტიორი და პულიცერის ჯილდოს მფლობელი პაულ სალოპეკი, საერთაშორისო აღიარების მქონე კურატორები ჯოანა ვარშზა და ირენა პოპიაშვილი, ასევე რამდენიმე ისტორიკოსი და მკვლევარი, ლალი პერტანავა, რენე მაიე, ჟული ნავა, აიმარ ვენტსელ, დავით ბოსტანაშვილი, მარკოს ფარიას ფერეირა და კონსტანზა კურრო.

ლინკი: სრული სტატია და ფოტოები


IDAAF Magazine: “Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia”


IDAAF Magazine | April 20, 2016

Text credit: Marika AguGeorgian edit: Tata Alkhazasvhili

Full Article and Images HERE


IDAAF was pleasantly surprised by the concept of exhibition recently opened in Estonia. The reporter has asked the curator a single question.

– Why did such theme become the object of your interest and how did you manage to gather all these Georgian artists in Estonia?

– I’m very curious how this list of artists appears to an insider of Georgian contemporary art. The concept we developed together with Francisco Martinez was derived on spot during 2015, we did the usual field-work – observing the surrounding in Tbilisi and talking to artists, also we visited GeoAIR archive to get a general overview. The “Kamikaze Lodgia” project by Joanna Warsza gave us a strong basis and reference point, so our project wouldn’t just float in the air. Also the fact that some artists have dealt with the notion of repair in their work gave us confidence (for example Sophia Tabatadze’s “Pirimze”).

The works exhibited in the show are selected only for the sake of the works themselves. Of course some were appropriated to the concept, but this is usual in curatorial practice. I didn’t have the funds nor the motivation to commission new works. Francisco mentioned that while interviewing Irena Popiashvili, she said she couldn’t imagine these artists together, but the general feedback from art professionals here in Estonia has been supporting and positive.”


Tartu Art Museum is pleased to present international group exhibition “Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia”, which conjures the practices of refurbishing and fixing in its multiple dimensions: material, symbolic, personal and social. Repair refers, for instance, to notions of “remont” and “khaltura”, which express a state of permanent unfinishedness, unstable equilibriums and low-key engagements. The works exhibited grasp collective dynamics and personal notions of craftsmanship and care.

During the opening of the exhibition, on the 24th of March, the 6-membered artist group formed in 2008 in Tbilisi, Bouillon gave a performance, which remained in the show in the form of an installation. During their performance all six members cut each-other’s hair. Not because it suits them, they were sick, suffering from lice. Also not because they were prisoners, soldiers or neo-nazis, nor women who are punished and shaved publicly. It’s an act of solidarity, but also a way to get rid of bad energy and express ‘civil pessimism’ within Georgia. By escaping from the actual post-soviet society, the members of Bouillon wish to start everything from the beginning.

Previously to the opening, the Berlin-based artist Sophia Tabatadze presented her project “Pirimze”, based on a research work about a building which functioned as the repairing center of all possible things between 1971 and 2007.

The exhibition was accompanied with a book of the same title. On the 26th of March, a “Georgian Brunch” has been organized to present the book and meet with artists Nino Sekhniashvili and Thea Gvetadze, and with group Bouillon. Editors – Francisco Martínez and Marika Agu, Designer – Vahram Muradyan.

The publication provides a kaleidoscopic overview of social dynamics and material culture in contemporary Georgia. The authors include National Geographic reporter and Pulitzer awarded Paul Salopek, internationally renowned curators Joanna Warsza and Irena Popiashvili, as well as several art historians and researchers, Lali Pertanava, Rene Mäe, Juuli Nava, Aimar Ventsel, David Bostanashvili, Marcos Farias Ferreira and Costanza Curro.

Full Article and Images HERE


Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia, Tartu Art Museum

Levan Mindiashvili_TARTmus_Web“Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia”

Opening Reception: Thursday, March 24, 18.00

Participating artists:
David Bostanashvili, Group Bouillon, Thea Gvetadze, Levan Mindiashvili, Giorgi Okropiridze, Nino Sekhniashvili, Sophia Tabatadze
Curator: Marika Agu
Consultant: Francisco Martínez

Tartu Art Museum is pleased to present international group exhibition “Aesthetics of Repair in Contemporary Georgia”, which conjures the practices of refurbishing and fixing in its multiple dimensions: material, symbolic, personal and social. Repair refers, for instance, to notions of “remont” and “khaltura”, which express a state of permanent unfinishedness, unstable equilibriums and low-key engagements. The works exhibited grasp collective dynamics and personal notions of craftmanship and care.

During the opening of the exhibition, on the 24th of March at 18.00, the 6-membered artist group Bouillon will give a performance, which will remain in the show in the form of an installation. Previously to the opening, at 17.00, the Berlin-based artist Sophia Tabatadze will present her project “Pirimze”, based on a research work about a building which functioned as the repairing centre of all possible things between 1971–2007.

On the 26th of March, at 12.00, a “Georgian Brunch” has been organised to present the book and meet with artists Nino Sekhniashvili and Thea Gvetadze, and with group Bouillon. The event will be held in English.

The exhibition is accompanied with a book of the same title.
Editors: Francisco Martínez and Marika Agu
Designer: Vahram Muradyan

The publication provides a kaleidoscopic overview of social dynamics and material culture in contemporary Georgia. The authors include National Geographic reporter and Pulitzer awarded Paul Salopek, internationally renowned curators Joanna Warsza and Irena Popiashvili, as well as several art historians and researchers, Lali Pertanava, Rene Mäe, Juuli Nava, Aimar Ventsel, David Bostanashvili, Marcos Farias Ferreira and Costanza Curro.

Thanks: Estonian Embassy in Tbilisi, Nikoloz Gambashidze, Aap Kirsel, Jaanika Kuznetsova, Joan Puig, Ana Riaboshenko, Peeter Talvistu

Sponsors: Cultural Endowment of Estonia, Estonian Ministry of Culture, Ministry of Culture and Monument Protection of Georgia, City of Tartu, Marani Georgian kitchen

Additional information:
Marika Agu
Curator of Contemporary Art
588 17802


Facebook Event

Read current article in IDAAF MAGAZINE


Best Art Exhibits of 2015: The ‘Dear Readers’ Edition | BROOKLYN MAGAZINE


by Paul D’Agostino

It’s already the time of year for far more ‘best of’ lists than the Internet already produces in other months, and we here at Brooklyn Magazine are looking hollily, jollily forward to dropping a number of them on you in the coming weeks. Because we love thinking about them. And we love compiling them. And we love sharing them.

And because we know that you, Dear Readers, love them every bit as much as we do. You do, you know it. You really do. (Right? Great!)

Well, since you love them so much, and since it’s also perhaps a bit early for such lists to start really inundating your social media feeds, we thought it would be inclusively fun and timely to ask a big group of Dear Readers to chime in—prior to the proper deluge—regarding their favorite art exhibitions of 2015, in Brooklyn and beyond.

So here are lots of great picks and occasional descriptions from a splendid group of mostly Brooklyn-based artists, writers and curators.

It’s like an early holiday gift.



Keith Schweitzer
Lina Puerta, “Traces,” at Jack Geary Contemporary
Linda Cunningham and Levan Mindiashvili, “Kiosk,” at Odetta Gallery
Elizabeth Livingston, “Night Fell,” at The Lodge Gallery
Ann Agee, “Domestic Translations,” at P•P•O•W
Jim Shaw, “The End is Here,” at New Museum
Zimoun, “[KE]³,” at Knockdown Center


Full Article HERE


ლევან მინდიაშვილის “კიოსკი” და “სტრუქტურები”

ია მერკვილაძე | ნეტგაზეთი


ახლახან არტგამოცემამ Brooklyn Magazine მხატვრების ლევან მინდიაშვილისა და ლინდა კუნინგემის ერთობლივი ექსპოზიცია “კიოსკი”, რომელიც Odetta Gallery-ში გაიმართა, 2015 წლის საუკეთესო გამოფენათა სიაში შეიტანა. ეს გალერეა (მფლობელი ელენ ფაგანი) სპეციალიზირდება იმ მხატვრების ნამუშევრების წარდგენაზე, რომლებსაც უკვე აქვთ წარმატებული სახელოვნებო კარიერა. გალერეის დირექტორის ინტერესის სფერო, როგორც თავად ამბობს, თანამედროვე ხელოვნება, გლიფი, მინიმალიზმი და ბუდისტური აზროვნებაა. “კიოსკი” ერთგვარი რემინისცენციაა, ბუნების, ბეტონისა და ხის ქერქის, შენობებისა და ფასადების, ძველი და ახალი ეპოქების კონტურების ბუნდოვანი მოგონება.

– მე ვიცოდი, რომ მხატვარი ლინდა კუნინგემი კოლაჟებს არატრადიციული მასალისგან ქმნიდა – ამბობს ელენ ფაგანი, – ასევე ვნახე ლევანის სტუდიაში მისი მინიმალისტური ნამუშევრები და ვიფიქრე, რომ ისინი ერთმანეთისთვის იდეალური პარტნიორები იქნებოდნენ. ორივეს საინტერესო დამოკიდებულება აქვს არქიტექტურასთან. ორივე ინფორმაციას ქმნის. კიოსკი, როგორც ცნება, ჩემთვის ინფორმაციის ლოკაციაა, რომელიც დროის მიღმა არსებობს, მას ადამიანები სტუმრობენ და იგი მათთვის ერთგვარი საინფორმაციო რესურსია. ორივეს ნამუშევრებში ინდუსტრიული კოლაჟებია. ლინდამ გამოიყენა ქარიშხალ “სენდის” დროს ამოგლეჯილი ხეების ნაწილები, ლევანი ქმნის ფასადების იმიჯებს, რომლებსაც გაუცხოების ელემენტი შემოაქვს და რომელიც ადრეულ მოდერნიზმს უკავშირდება. ზოგადად მე არ ვაკეთებ დიდ ჯგუფურ გამოფენებს, მაგრამ ამ შემთხვევაში ეს იყო ზუსტად ის, როგორადაც მე “კიოსკის” ექსპოზიცია წარმომედგინა. ორი მხატვრის დიალოგი ერთგვარ წრიულ ენერგიას ქმნის და რაც მთავარია, მართლაც საოცარი ნამუშევრებია.








– აქ გამოფენილი ნამუშევრები ახალი სერიის ნაწილია რომელსაც ”უნებური არქეოლოგიური სიუტები” ეწოდება და სხვადასხვა მედიებში გაკეთებულ ნამუშევრებს მოიცავს – ფერწერებს, ქანდაკებებს, ნახატ/ობიექტებს, – მიყვება ლევან მინდიაშვილი, – ფერწერები ორი ნაწილისგან შედგება: ერთი ასახავს “დაძველებულ”, “დაპიქსელებულ” იმიჯებს (ძირითადად თბილისის), ხოლო მეორე სრულად აბსტრაქტული, შავისა და ვერცხლის სხვადასხვა გრადაციებია. “შავ” ნაწილს იმ ფაილის სახელი აწერია, რომელიც ნამუშევრისთვის გამოვიყენე და რომელიც, ფაქტობრივად, ნამუშევრის სათაურიცაა. მაგალითად, ერთ ნახატს ჰქვია IMG_4555.jpg (”რასაც ყველანი ვაღმერთებთ”) და მასზე დიდუბეში მდგარი სტალინური ეპოქის შენობაა გამოსახული.

– წარმოდგენილ ნამუშევრებს იმიჯების ბუნდოვანება აერთიანებს …

– ეს კადრებია, რომელიც ასოცირდება ადგილთან, არქიტექტურასთან, საჯარო სივრცესთან. ძირითადად იმ საკუთარ ფოტოებს ვიყენებ, რომლებსაც თბილისში ყოველი ჩასვლის დროს ვიღებ, თუმცა იშვიათ შემთხვევაში – საარქივო მასალასაც. ისინი ერთგვარი აბსტრაქტული კადრებია, რომლებიც კონკრეტულ ადგილთან ასოცირდება.

ორი რამ მაინტერესებს ამ სერიაში: პირველი – ჩვენი დამოკიდებულება წარსულისადმი, ჩვენს მიერ წარსულის იდეალიზირება, რომანტიზირება, მისგან განზრახ დისტანცირება და ერთგვარი მითოლოგიების შექმნა. შავ – თეთრი ფოტოს ეფექტიცა და სხვადასხვა “ვინთიჯ ფილტრების” მიმსგავსება სწორედ ამ პროცესზე ერთგვარი ირონიული კომენტარია. ამგვარი იმიჯები მელანქოლიასა და ნოსტალგიას იწვევს და ამავე დროს იგი რეალობასგან დაშორებულია. მეორე პრობლემა, რამაც ამ სერიაზე მუშაობისას იჩინა თავი, ესაა ვიზუალის დაუსრულებელი ნაკადის ხანაში თავად იმიჯის/გამოსახულების არსებობის პრობლემა. ყოველ დღე გასაოცარი რაოდენობის იმიჯი იქმნება და ჩვენ ოცდაოთხი საათის განმავლობაში უსასრულო სტრიმინგის პროცესში ვიმყოფებით. ამ პროცესში თითქოს თავად იმიჯი ქრება და მის ადეკვატურ აღქმას ვეღარ ვახერხებთ.

– იმიჯის ფუნქციას რა ემართება?

– უკვე ძნელია მისი ერთი რომელიმე ფუნქციის ხაზგასმა თუ გამოყოფა, რადგანაც პროცესი იმდენად სწრაფია და ჩანაცვლებადი, რომ თავად მისი არსის აღქმა ძნელდება. ჩემ ნამუშევრებში ამ გარდამტეხ მომენტზე ვფიქრობ და ვცდილობ ამდენი მოზღვავებული “კონკრეტული” იმიჯი უფრო აბსტრაქტული ინტერპრეტაციისა და ფიქრისთვის ღია სივრცით დავაბალანსო. როცა თავად გამოსახულება თითქოს იმდენად მნიშვნელოვანი აღარაა, გაქრობადია… რაც არსობრივად რჩება, ეს არის იმიჯის სახელი IMG_——_.jpg…, რომელიც ნამუშევრების “შავ” პატერნზეა დატანილი.


ამას წინათ The Manny Cantor Center – ში გახსნილ ჯგუფურ ექსპოზიციაზე სახელწოდებით “სტრუქტურები” (კურატორი ქით შვეიცერი) ლევან მინდიაშვილის ნამუშევრებიც გამოიფინა. გამოფენის კონცეფცია მდგომარეობს მანჰეტენის ქვედა ისტ–საიდის არქიტექტურული გარემოს სახელოვნებო კვლევა და იმის ჩვენება, თუ როგორ აყალიბებს მაყურებლის თვალი ე.წ. სამეზობლო რაიონის იმიჯს, რა დარჩა და რა დაინგრა ქალაქის უბნების პეიზაჟებში. აქაა ნახევრად დანგრეული წითელი აგურისგან ნაშენი სახლი, რომლის ფასადზე ყვავილებია მიხატურლი (არტისტი: ორი კარინო და ბენჟამინ არმას); საშლელების კოლოფი, რომელიც გამოფენის სტუმარს აყენებს იმის არჩევანის წინაშე, შეინარჩუნოს თუ თავად წაშალოს ქალაქის ხატები (არტისტი: ესპერანცა მაიობრე); ამწე კრანი იმ “მსხლით”, რომელიც შენობებს ანგრევს, რომელიც შავი ფერისაა და რომლისგანაც წყლის წვეთები წვეთავს (არტისტი კურტ შტეგერი). ეს წვეთები The Manny Cantor Center – ის ფარგლებს გარეთ გაყინული წყლისგან შეგროვდა, იგი ქაღალდზე წვეთავს ისე, რომ შეერევა ახლო–მახლო მდებარე შენობების ნანგრევების ნაწილებსა და “პიგმენტებს”; ურიკა, რომელზე ის საქონელი ეწყო, რომლითაც ადრეულ პერიოდში გამყიდვლები დიდ ბაზრობებზე ვაჭრობდნენ.







–ამ გამოფენაზეც ჩემი პროექტის “უნებური არქეოლოგიის” ნაწილია წარმოდგენილი – ამბობს ლევან მინდიაშვილი, – სამი სკულპტურა და ექვსი ნახატი/ობიექტი. ფერწერებისგან განსხვავებით რომელიც ძირითადად კონკრეტულ ფოტომასალას ეყრდნობა, სკულპტურები არ წარმოადგენს რომელიმე კონკრეტულ შენობას თუ ადგილს, ისინი ერთგვარი სინთეზია ყველა იმ ადგილისა, სადაც მიცხოვრია და საიდანაც მეხსიერებაში დეტალები დამრჩა. აქ უფრო თავისუფალი ვარ ინტერპრეტაციებში და მეტაფორაზე ვკონცენტრირდები. The Manny Cantor Center -ში გამოფენილ ნახატებს რაც შეეხება: მე იმიჯის შესახებ გალერეა “ოდეტა”-ს “კიოსკში” დაწყებული დისკურსი უფრო განვავრცე და ვეცადე იმიჯის ორგანზომილება გადამელახა და მისთვის ობიექტის სტატუსი მიმენიჭებინა: ლითონის ჩარჩო-ყუთში პიგმენტირებული თაბაშირის ფილებია, რომლებზეც ნახშირით ჯენტრიფიცირებული უბნებია დახატული, ან სრულიად აბსტრაქტული ნივთებია. ზღვარი ჩარჩოსა და ნახატს შორის წაშლილია და ნამუშევარი უკვე მთლიანი ობიექტი ხდება.


ქით შვეიცერი ამბობს, რომ ეს გამოფენა იმაზეა, თუ როგორ ვგრძნობს ადამიანი თემსა და შენობებს და როგორ შეიცვალა ნიუ იორკის ერთ–ერთი უბანი..

– ამ ექსპოზიციით ჩვენ შევეცადეთ შეგვეკრიბა იმ შენობების ხმა, რომლებიც აღარ არსებობს. ზოგადად ძველის ადგილზე ახალი შენობების გაჩენა და ჯენტრიფიკაცია ერთგვარი ძალადობაა.

– ეს ამწე კრანიც შავ ცრემლებს ღვრის და ზოგადად ასე მგონია, რომ ეს გამოფენა ქალაქის მარტოობის გრძნობაზეა.

– კი, ასეა. არსებობენ შენობები და ქალაქები, რომლებიც უნდა დაინგრეს და თითოეული შენობა მარტოობის განცდის მატარებელია.

– “აისისი” ქალაქებს ანგრევს… ეს ტერორია, როცა წარსულს ერთ წამში აქრობენ. საქართველოშიც მოხდა ამგვარი ფაქტი – კულტურული არტეფაქტის განადგურება…

– ორივეგან მეხსიერების შენარჩუნების მწვავე პრობლემა იკვეთება. სტრუქტურა იკარგება ტერორიზმში. თუმცა რაც შეეხება აშშ–ს: იგი ახალგაზრდა ქვეყანაა და ძველის ახლით შეცვლის ვნება აქვს. ნიუ იორკიც თრგუნავს ძველს ახალი შენობებით. სტრუქტურა ისეთი რამაა, რასაც ადამიანი თავისთვის ქმნის და როცა შენობა ქრება, ქრება ეს შედარებით მყარი სტრუქტურაც.



Numerous numbers of individuals are gathered in a modern person’s living environment,which is mainly urban. In spite of this, their majority lacks humanistic and private contact. People are mostly alone. Levan Mindiashvili’s study is more generalized – “I don’t think about the loneliness of an individual person in a huge urban environment – at this stage I’m more interested in the reaction of group of people and society towards public and private space, as some global process, that gathers a large group of people.

However artificial might people’s created environment of the city be considered for their own survival, its beauty and charm is still clearly reflected in Levan Mindiashvili’s artArtworks, mostly created with mixed technique, are abstract and realistic at the same time. This fusion can be easily felt on an emotional level.

Do you yourself love cities, or is it just an interesting object and body to study and that’s the reason why you’re interested in them?

The energy of large, cosmopolitan cities is essential for me in order to be able to work. The city, where something always happens, is unexhausted and full of surprises, that continuously develops and changes –these are the conditions that keep me active and fill me with inspiration. These processes and my reaction towards them is the driving force of the beginning of every new project.

“This year I will be presented at two group exhibitions in New York –Kiosk Odetta Gallery in November and in December at “Manny Cantor Art Centre”. Two more exhibitions are already being planned fornext spring, A Room of One’s Own: An Exhibition in New York and Aesthetics of Repair. Fractures within Georgian Contemporary Art”at Tartu Art Museum, Estonia. Also I plan a solo project in Tbilisi for autumn and besides I will be a curator of solo exhibition of Uta Bekaia.”

Artworks of Levan are represented in many cities, private collections and many other galleries. Nowadays he lives in the United States of America and creates his works there, though he has travelled a lot before and if idaaf has awakened your interest about Levan’s work,please visit the following link:


Author: Tata Alkhazashvili

English Edit: Nutsa Namoradze

Link to Original Post HERE



Seo wordpress plugin by